![](https://hellasjournal.com/wp-content/uploads/2023/12/231209043841_ERDOGAN-MITSOTAKIS02-MAXIMOU01.jpg)
From left to right: Charles MICHEL (President of the European Council), Volodymyr ZELENSKYY (President of Ukraine), Ursula VON DER LEYEN (President of the European Commission). Copyright: European Union
Την ώρα που η χώρα διολισθαίνει ολοταχώς στη ζώνη λυκόφωτος του …Παναμά κάποιοι επιμένουν να καυγαδίζουν γύρω από το ψευδεπίγραφο δίλημμα μένουμε/δεν μένουμε Ευρώπη. Με ερωτηματικό ή θαυμαστικό.
Κουβέντα δηλαδή για να περνάει η ώρα. Από μόνη της η διατύπωση του ερωτήματος, εξόχως αποπροσανατολιστική, αναιρεί την ουσία της επιλογής, όπως ακριβώς συνέβη και στο περιβόητο δημοψήφισμα του 2015.
Γιατί δεν τίθεται-παρά μόνο από ανόητους ή προβοκάτορες-ζήτημα παραμονής της Ελλάδας στην Ευρώπη. Η χώρα μας είναι αναπόσπαστο τμήμα της ευρωπαικής ηπείρου, ιστορικά, γεωγραφικά και πολιτισμικά. Κανείς δεν μπορεί να την κουνήσει και να χτυπιέται κάτω.
Επομένως το να αμφισβητείται η ευρωπαική ταυτότητα της πατρίδας μας με άξονα αναφοράς και κριτήριο την συμμετοχή της σε σύγχρονες συλλογικές δομές (ΕΕ, ΝΑΤΟ κλπ) είναι τουλάχιστον παιδαριώδες.
Στην Ευρώπη που αντιστάθηκε στον ολοκληρωτισμό όλων των αποχρώσεων, τσάκισε τον σκοταδισμό του Ναζισμού και γκρέμισε τα τείχη του διχασμού; Η μήπως στην Ευρώπη της νέας Pax Germanica, των μεγάλων υπερεθνικών συμφερόντων, των λόμπι, της βρώμικης συναλλαγής, των οικονομικών εκβιασμών, του «μεγάλου αδελφού» και της λαμογιάς;
Την Ευρώπη ενός χυδαίου ιστορικού αναθεωρητισμού που σβήνει μονοκοντυλιά την συνεισφορά του ρωσικού λαού στην συντριβή του Τρίτου Ράιχ, ξεχνάει ποιοί ήταν οι πραγματικοί αυτουργοί του Ολοκαυτώματος και ανακαλύπτει νέους μισητούς εχθρούς στο όνομα του Ατλαντικού Αξονα ώστε να ανακτήσει το Βερολίνο στρατιωτικό ρόλο; Και στο φινάλε αυτές οι συλλογικές δομές στις οποίες μετ’ επιτάσεως θέλουμε να μείνουμε πως ακριβώς εξυπηρετούν τα ελληνικά συμφέροντα;
Ούτε τα εξυπηρετούν, ούτε τα εγγυώνται είναι η απλή απάντηση. Ακόμη και οι πιο φανατικοί οπαδοί τους στον τόπο μας, το βλέπουν πλέον και το ομολογούν.
Τις προάλλες ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος μίλησε για «φθίνουσα πορεία της ευρωπαικής ενοποίησης». Βαριά κουβέντα για έναν ορκισμένο ευρωπαιστή. Αλλά ακριβοδίκαιη. Γιατί απλούστατα τα κριτήρια γύρω από τις ευρωπαικές αρχές και αξίες εφαρμόζονται στις μέρες μας αλά κάρτ. Όπως και η ευρωπαική αλληλεγγύη.
«Η μη επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος και η ανοχή της τουρκικής αυθαιρεσίας συνιστά επώδυνο σύμπτωμα της φθίνουσας αυτής πορείας του Ευρωπαικού Οικοδομήματος», είπε ο Παυλόπουλος.
Την ίδια ώρα η διάδοχος του στο αξίωμα, η κυρία Κατερίνα που ούτε ακούει, ούτε βλέπει όσα καταφανώς…αντιευρωπαικά συμβαίνουν στην χώρα, στη ετήσια δεξίωση προς τιμήν του διπλωματικού σώματος, είχε την έμπνευση να μην προσκαλέσει τον Ρώσο πρέσβη. Τον απέκλεισε επιδεικτικά λες και είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Μόσχα!
Προσέξτε: Κάλεσε μετά βαίων και κλάδων τον Τούρκο που μέρα παρά μέρα απειλεί να μας φιλοδωρήσει με έναν πύραυλο στην Αθήνα και δεν κάλεσε τον Ρώσο…
Λυπάμαι αλλά αν εννοούν έτσι το «Μένουμε Ευρώπη», είναι βέβαιον ότι έχουμε πάρει τη ζωή μας λάθος που λέει και το άσμα. Και αυτά σε πολιτικό-γεωστρατηγικό επίπεδο. Αμ’ στο οικονομικό; Όταν οι αγορές αποφάσισαν να στραγγαλίσουν την Ελλάδα και διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν το θάρρος να μετακυλίσουν τον εκβιασμό στις ευρωπαικές τράπεζες, η ευρωπαική «αλληλεγγύη» εκφράστηκε μέσω της Γερμανίας με ένα νέο είδος αναγκαστικού δανείου.
Η Ελλάδα έμεινε…Ευρωζώνη(γιατί η αποπομπή της από την Ευρωπαική Ενωση δεν ετίθετο ως ζήτημα παρά μόνο στο πλαίσιο του προπαγανδιστικού παραμυθιού των συστημικών μέσων ενημέρωσης)και πλήρωσε ένα δυσθεώρητο τίμημα για να κρατηθεί με το ζόρι…στην τρίτη ταχύτητα. Λίγο πιο πάνω από την Ρουμανία που σύντομα θα μας ξεπεράσει.
Γι αυτό σας λέω το «μένουμε Ευρώπη» είναι κάτι πολύ σχετικό. Ευρωπαίοι είμαστε και θα παραμείνουμε, έστω και αν οι πολιτικοί μας κάνουν ότι μπορούν για να μας ξαναγυρίσουν στην περίοδο της τουρκοκρατίας. Αλλά το «μένουμε Ευρώπη», ας πούμε της Αννούλας Διαμαντοπούλου, είναι πολύ διαφορετικό από την επιλογή να ανήκουμε σε μια Ευρωπαική Ενωση «των κρατών και των εθνών», όπως θα επιθυμούσε η πλειονότητα των Ελλήνων.
Η Ευρώπη της Διαμαντοπούλου σημαίνει ναι στην υπερίσχυση των υπερεθνικών δομών εξουσίας, ναι στην ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση(για να πάρουμε δημογραφικά τα πάνω μας…), ναι στην γραφειοκρατική ασυδοσία των Βρυξελλών που εκτρέφει τα φαινόμενα Καιλή, ναι στην αναίμακτη εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ναι στο δικαίωμα των Γερμανών να αποφασίσουν πότε θα αλλάξουμε τα ρολόγια μας και στο τέλος πότε θα επισκεπτόμαστε την τουαλέτα.
Συγνώμη, αλλά αυτό δεν αποτελεί ενοποίηση. Γκετοποίηση αποτελεί και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα…
ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΕΔΩ – ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΜΥΝΑΣ ΕΔΩ
Ακολουθήστε τη HELLAS JOURNAL στη NEWS GOOGLE