Ένας χρόνος με τον κορωναϊό: Πώς άλλαξαν έτσι τα πράγματα, ας πούμε στα σχολεία…

H Φαίη Γιαννούλη, 53 χρονών, δασκάλα στο 22ο Δημοτικό σχολείο Αθήνας, φωτογραφίζεται σε αίθουσα του σχολείου όπου διδάσκει, Αθήνα. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΛΕΣΙΔΗΣ




Τον Μάρτιο του 2020, «τα φώτα» έσβησαν, τα ρολά σε πολλές επιχειρήσεις κατέβηκαν, οι τάξεις των σχολείων άδειασαν και η αυλαία στον χώρο του πολιτισμού έπεσε.

Οι εργαζόμενοι κλήθηκαν να προσαρμοστούν στους όρους «τηλεκπαίδευση», «τηλεργασία», «αναστολή συμβάσεων».

Το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων συνομίλησε με εργαζόμενους από διαφορετικούς κλάδους για το πώς άλλαξε η ζωή τους μέσα σε αυτό το χρόνο και πώς διαμορφώθηκε η καθημερινότητά τους.

 

Φαίη Γιαννούλη- Εκπαιδευτικός στο 22ο δημοτικό σχολείο Αθηνών

Στην πόρτα της αίθουσας της Β’ τάξης του δημοτικού την πρώτη Πέμπτη του Μαρτίου του 2021 υπάρχουν ακόμη κρεμασμένα χαρτόνια που υπενθυμίζουν στους μικρούς/ες μαθητές/ριες να φορούν τις μάσκες τους και να πλένουν τα χέρια τους. Ο πίνακας δεν γράφει Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021 αλλά Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου. Ο χρόνος μέσα στην αίθουσα σταμάτησε πριν σχεδόν ένα μήνα, τα θρανία άδειασαν για ακόμα μία φορά και η εκπαίδευση συνεχίστηκε από το σπίτι. Η Φαίη Γιαννούλη κάθεται στην έδρα με ανοικτό τον υπολογιστή και περιμένει να ξεκινήσει το μάθημα στις 2 το μεσημέρι για να αρχίσουν να ξεπετάγονται στην οθόνη της μικρά παράθυρα με γελαστά πρόσωπα. Είναι εκπαιδευτικός από το 1992 και βρίσκεται στο 22ο δημοτικό σχολείο Αθηνών από το 2001.

 

Έπειτα από 28 χρόνια συγκεκριμένου τρόπου διδασκαλίας η κ. Γιαννούλη από τις 10 Μαρτίου του 2020 κλήθηκε όχι μόνο να αποκτήσει επαφή με τον υπολογιστή αλλά και να διδάσκει μέσω αυτού. «Δεν είχα καμία επαφή με τον υπολογιστή, ήμουν εξοικειωμένη μόνο με το smartphone. Ωστόσο η βοήθεια και η ενθάρρυνση που είχα από την υποδιευθύντρια του σχολείου και άλλους συναδέλφους ήταν πολύ μεγάλη. Στην αρχή ήμουν σε πανικό αλλά ήθελα να προχωρήσω. Είχα ξοδέψει ξενύχτια με τις συναδέλφισσες μου, καθόμασταν το βράδυ μετά τις 12 και κάναμε πρόβες μόνες μας ώστε να μάθουμε», αναφέρει η κ. Γιαννούλη. Βοήθεια υπήρξε και από τον διευθυντή του σχολείου και τους ίδιους τους γονείς καθώς διέθεσαν ό,τι λάπτοπ και τάμπλετ υπήρχε ώστε να καλυφθεί το μεγαλύτερο ποσοστό των μαθητών.

 

Στις 2 το μεσημέρι η κ. Γιαννούλη συνδέεται στην εικονική αίθουσα του Webex και μετά από πέντε-δέκα λεπτά η «τάξη» γεμίζει. Πριν από ένα χρόνο, που τους ανακοινώθηκε ότι κλείνουν για πρώτη φορά τα σχολεία λόγω της πανδημίας, οι εκπαιδευτικοί, όπως εξηγεί, δεν πρόλαβαν ούτε να χαιρετήσουν τους μαθητές τους, ούτε καν να πάρουν τα προσωπικά τους αντικείμενα. Πλέον το μάθημα γίνεται με διαφορετικούς όρους, ο πίνακας και η κιμωλία έχουν αντικατασταθεί από το πληκτρολόγιο και τους ηλεκτρονικούς πίνακες, ενώ ολοκληρώνοντας το μάθημα οι ασκήσεις και οι οδηγίες της επόμενης ημέρας δεν γράφονται στον πίνακα, αλλά στέλνονται στην ηλεκτρονική αλληλογραφία.

 

Η κ. Γιαννούλη έχει συνεννοηθεί με τους γονείς των μαθητών να συνεχίσουν τα παιδιά να γράφουν στο τετράδιο και οι ασκήσεις να στέλνονται με φωτογραφία στο email ή στο viber της. Στα 30 λεπτά που διαρκεί η διδακτική ώρα τα παιδιά χρειάζεται να είναι συγκεντρωμένα και να μην μιλούν το ένα πάνω στο άλλο γιατί όπως τονίζει η κ. Γιαννούλη «όταν αρχίζουν και μιλάνε όλα μαζί το ίδιο το σύστημα “τους τιμωρεί” και δεν ακούγεται κανείς». Το πρόβλημα που παραμένει είναι η σύνδεση στο δίκτυο. «Πολλές φορές η σύνδεση είναι προβληματική, στον πίνακα κυρίως τον ηλεκτρονικό υπάρχει διαφορά στην ταχύτητα, εκεί προσαρμοζόμαστε πώς και τι θα δείξουμε», περιγράφει.

 

Η καθημερινότητά της και το πρόγραμμά της πλέον έχει γίνει πιο απαιτητικό καθώς χρειάζεται περισσότερος χρόνος προετοιμασίας. «Οι εργασίες που στέλνονται από τους γονείς δεν έρχονται όλες την ίδια ώρα οπότε πρέπει να είσαι απίκο όλη τη μέρα. Στην περιοχή αυτή είναι άνθρωποι του μεροκάματου, όταν ο γονιός γυρίσει στις 8 και στις 9 το βράδυ τότε θα στις στείλει. Εμείς πάντα δίνουμε τη δυνατότητα αν κάποιο παιδί δεν κατάλαβε να μας πάρει τηλέφωνο στο σπίτι», υπογραμμίζει.

 

Για εκείνη ωστόσο η μεγάλη αυτή αλλαγή δημιούργησε μία ευκαιρία ώστε το επάγγελμα της να αποκτήσει άλλο ενδιαφέρον και ο τρόπος του μαθήματος να γίνει πιο σύγχρονος. Σύμφωνα με την κ. Γιαννούλη, τα παιδιά στην αρχή το είδαν σαν παιχνίδι όλο αυτό που συνέβη, ωστόσο τους στοίχισε ότι κλείστηκαν μέσα. «Τους έλειπαν οι συμμαθητές τους. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μειονέκτημα στην όλη κατάσταση ότι τα παιδιά έχασαν τον χώρο, τους φίλους τους». Η τάξη της λείπει πολύ γιατί είναι κι αυτό που λείπει στα ίδια τα παιδιά. «Στην τάξη υπάρχει συναίσθημα πιο πολύ, υπάρχει επικοινωνία άμεση. Αυτό είναι που έχουν ανάγκη τα παιδιά, το σχολείο δεν είναι μόνο γνώσεις είναι κοινωνικές δεξιότητες και αυτές είναι που δεν μπορούμε να καλύψουμε στην εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση», αναφέρει ωστόσο όπως τονίζει, ο δάσκαλος επειδή πλάθει χαρακτήρα και κοινωνίες πρέπει να προσαρμόζεται και να είναι εφευρετικός πάντα, δεν μπορεί να στέκεται πίσω σκουριασμένος όταν η εποχή όλη προχωράει.

Mε πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ/Ιωάννα Καρδάρα
Αθήνα, Ελλάδα

Εγγραφή στο δωρεάν newsletter του HellasJournal

* indicates required

Latest of HellasJournal


%d bloggers like this: