Αν η Αθήνα επιδείξει γενναιοδωρία απέναντι στην Τουρκία, όπως σε Ιταλία και Αίγυπτο, θα είναι εθνική αυτοκτονία

FILE PHOTO: Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλάει στην διεθνή τηλεδιάσκεψη για τον Λίβανο Κυριακή 09 Αυγούστου 2020. ΑΠΕ ΜΠΕ, Γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού, Παπαμήτσος Δημήτρης




Του ΠΑΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Αφού συμβεί μια ανθρώπινη τραγωδία ή μια εθνική απώλεια, εκ των υστέρων λαμβάνονται αποφάσεις, παίρνονται μέτρα, αντιδρούν ηγεσίες και αρμόδιες υπηρεσίες, με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να υπάρχουν θύματα, καταστροφές και απαράδεκτες υποχωρήσεις σε ζητήματα που αφορούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Οι εμπεριστατωμένες θέσεις του αγαπητού καθηγητή Θεόδωρου Καρυώτη αποτελούσαν για δεκαετίες «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Οι συνεχείς παραινέσεις του προς τις εκάστοτε ελληνικές ηγεσίες φαίνεται ότι απευθύνονταν τελικά μόνο σε κράτη που επένδυαν στην ασφάλεια και την ευημερία τους με μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς.

  • Αφού λοιπόν οι ελληνικές κυβερνήσεις για δεκαετίες αδιαφόρησαν ή διακατέχονταν από φοβικά σύνδρομα στα θέματα της ΑΟΖ, στο τέλος η Αθήνα αναγκάστηκε να προχωρήσει σε συμφωνίες οριοθέτησης με άλλα κράτη εν μέσω παράνομων ενεργειών από μέρους του νεοσουλτάνου Ερντογάν, ο οποίος δεν έχει όρια ούτε στην απάτη ούτε στην κλοπή.

Η υπογραφή του λεγόμενου μνημονίου συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης την περασμένη χρονιά απέδειξε και πάλι ότι η έλλειψη σταθερής, συγκροτημένης εθνικής πολιτικής από μέρους του Ελληνισμού έχει συνεχώς επιζήμιες συνέπειες.

Τα νέα τετελεσμένα που επιδιώκει να δημιουργήσει η Άγκυρα στο πλαίσιο του τουρκικού επεκτατισμού ανάγκασαν την Αθήνα να λάβει αποφάσεις πιεσμένη με βάση τα νέα δεδομένα. Αντί τόσα χρόνια να φροντίσει με στοχευμένες, μεθοδευμένες κινήσεις να επιδιώξει συμφωνίες από θέση ισχύος, τώρα τρέχει να προλάβει από θέση αδυναμίας και άμυνας.

Επομένως, διαφορετικός ενδεχομένως να ήταν ο περίγυρος και διαφορετικό θα ήταν το αποτέλεσμα όταν εκ των προτέρων η Ελλάδα έβρισκε τους τρόπους και τους συμμάχους ώστε σε υπολογίσιμο βαθμό να μπορέσει η ίδια να καθορίσει τα γεγονότα και τις εξελίξεις, εξασφαλίζοντας εκ των προτέρων ασφαλιστικές δικλείδες για τα κυριαρχικά δικαιώματά της, αντί εκ των υστέρων να συμπορεύεται με καταστάσεις που δημιούργησαν οι άλλοι (Τούρκοι, μεσολαβητές και άμεσα επηρεαζόμενοι).

Έτσι, η Ελλάδα αναγκάζεται τώρα να συρθεί είτε σε διαπραγματεύσεις είτε σε ελλιπείς συμφωνίες, γιατί όσο και να λες πως είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τον εισβολέα, δεν θέλεις τον πόλεμο και πρέπει όσο μπορείς να τον αποφύγεις, γιατί ο πόλεμος είναι θάνατος, είναι η ασχήμια του κόσμου. Αλλά, την ειρήνη δεν την υπερασπίζεσαι με παραχωρήσεις και γενναιοδωρίες χωρίς αντίκρισμα, ούτε με πολιτικές κατευνασμού και καλοπιάσματος του κατακτητή.

  • Αυτό που βλέπουμε σήμερα με την ΑΟΖ της Ελλάδας και τις συμφωνίες οριοθέτησης με Ιταλία και Αίγυπτο εντάσσεται ακριβώς στην προαναφερόμενη πραγματικότητα. Άργησε πολύ η Ελλάδα και τρέχει να προλάβει τα χειρότερα,  «υποχρεωμένη» να δώσει κάτι παραπάνω στους γείτονές της, ευελπιστώντας ότι θα ανακόψει την τουρκική επιθετικότητα.

Μακάρι να υπήρχαν βάσιμες ελπίδες ότι δίδοντας 5 και 10% από τη δική της ΑΟΖ σε γειτονικά κράτη, όπως σε Ιταλία και Αίγυπτο, θα ήταν μια πράξη απλοχεριάς προς όφελος της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Μακάρι να σέβονταν όλοι (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας) τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και με καλή διάθεση και με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας να έβρισκαν τον τρόπο να συνεργαστούν για να βοηθηθούν οι λαοί και να αναπτυχθούν κοινές δράσεις για την αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων, όπως η φτώχεια, η πανδημία, η κλιματική αλλαγή.

Δυστυχώς, όμως, πέρα από τα αυτονόητα συμφέροντα της κάθε χώρας και την ανάγκη για ειρηνική συνύπαρξη, υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα για την περιοχή, που, δεν αφήνει περιθώρια για άλλες ψευδαισθήσεις και άλλες αυταπάτες.

Η Αθήνα συμπεριφέρθηκε εξαιρετικά γενναιόδωρα απέναντι στη Ρώμη και το Κάιρο με τις συμφωνίες για την ΑΟΖ. Αλλά, φαίνεται ότι συνάμα έδωσε και τη δυνατότητα στην Τουρκία να συνεχίσει να αξιοποιεί την απουσία της Ελλάδας σε δικά της μέρη (αφήνοντας εκτός το Καστελόριζο), δείχνοντας κατά αυτόν τον τρόπο κάποια ανοχή προς τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις. Τουλάχιστον, ας αποφασίσει επιτέλους η Αθήνα να προχωρήσει σε συμφωνία οριοθέτησης με την Λευκωσία προτού να είναι τελείως αργά.

Οι δικαιολογημένες ή οι αδικαιολόγητες ελληνικές παραχωρήσεις προς την Ιταλία και την Αίγυπτο, ανεξάρτητα από κενά και κινδύνους που ενδέχεται να δημιουργηθούν σε σχέση με τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, θα μπορούν να καλυφθούν ή να αντιμετωπιστούν με την πάροδο του χρόνου, εφόσον οι δυο αυτές γειτονικές χώρες δεν θα έχουν ποτέ επεκτατικές βλέψεις εις βάρος της Ελλάδας.

  • Αν, όμως, η Αθήνα επιχειρήσει να επιδείξει την ίδια γενναιοδωρία και απέναντι στην Τουρκία του ισλαμοφασίστα Ερντογάν, τότε δεν θα χαθεί μόνο 5 ή 10 ή 15% της ελληνικής ΑΟΖ, αλλά θα χαθούν πολύ περισσότερα σε θάλασσα, έδαφος και ουρανό, θα είναι εθνική αυτοκτονία.

Ο πειρατής της Μεσογείου απέδειξε επανειλημμένα ότι είναι αχόρταγος, κλέφτης, βάναυσος, ανέντιμος. Δεν σέβεται ούτε συμφωνίες ούτε διεθνείς Συνθήκες. Δεν σεβάστηκε καν ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΝΩΜΕΣ, ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

Ακολουθήστε το Hellas Journal στο NEWS GOOGLE

Οι τεράστιες ευθύνες του Πεκίνου για την πανδημία, οι σκοπιμότητες Τραμπ και Πούτιν και η κατάντια του ΟΗΕ

Εγγραφή στο δωρεάν newsletter του HellasJournal

* indicates required

Latest of HellasJournal