File Photo: Πολίτες στον Άγνωστο Στρατιώτη άναψαν κεριά στη μνήμη των θυμάτων της φωτιάς στο Μάτι Αττικής, Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018. ΑΠΕ-ΜΠΕ, Αλέξανδρος Μπελτές

Για έντεκα παιδιά, δε χτύπησε ούτε φέτος το σχολικό κουδούνι: Λουλούδια στη ψυχή τους…

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Δημήτρης Αλεξόπουλος 13 ετών, Εβίτα Φύτρου 13 ετών, Ανδρέας Φύτρος 11 ετών, Σοφία Φιλιπποπούλου 9 ετών, Γιώργος Κοκκινίδης 9 ετών, Kasper Korzeniowski 9 ετών, Βασιλική Φιλιπποπούλου 9 ετών, Δημήτρης Κοκκινίδης 5 ετών, Μαρία-Ηλιάνα Χερουβείμ 5 ετών, Ευπραξία – Μελίνα Χερουβειμ 5 ετών, Δημητρίου παιδί αβάπτιστο, 6 μηνών.

Για έντεκα παιδιά,  δε μετρήθηκαν παρουσίες ούτε κι αυτή τη σχολική χρονιά. Δε φώναξαν παρόν/παρούσα. Δε χτύπησε, κουδούνι. Δεν έπαιξαν και δεν γέλασαν, στο διάλειμμα. Δεν γύρισαν ποτέ στο σπίτι. Έμειναν μόνο τα ουρλιαχτά τους. Το κλάμα της Εβίτας, τη στιγμή που έπεφτε από το βράχο για να σωθεί… ο Δημήτρης που χάθηκε με τον παππού, τη γιαγιά και το θείο… τα δίδυμα κοριτσάκια της οικογένειας Φιλιπποπούλου, που έφυγαν μια αγκαλιά…

Τη Σοφία και τη Βασιλική, οι δασκάλες τους, τις επισκέπτονται στο νεκροταφείο. Σε λίγες μέρες η Σοφία, θα γιόρταζε για άλλη μια χρονιά, μαζί με τη γιαγιά της, την ονομαστική τους εορτή. Αγαπημένη οικογένεια. Τόσο αγαπημένη που έφυγαν μαζί μια αγκαλιά. Ο πατέρας τους, Γιάννης μάλιστα, μέσα από ένα βίντεο που αναρτήθηκε, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενός φίλου του, εξέφρασε την αγανάκτηση του…

  • «Η χώρα που ζούμε είναι μια υπέροχη χώρα, σα χώμα αλλά άχρηστη σαν κράτος. Ήταν ωραία κύριε Τσίπρα που φιλάγατε τα Χριστούγεννα στο Μέγαρο Μαξίμου, τα παιδάκια κι εγώ αναγκάστηκα να φιλήσω τα κοριτσάκια μου, παραμορφωμένα και καμένα. Κύρια Δούρου ήσασταν υπέροχη με τα μαλλάκια σας, όταν βγαίνατε στις εκπομπές και δικαιολογούσατε τον εαυτό σας αλλά δυστυχώς δεν μου έμεινε μαλλάκι εμένα. Επειδή προέρχομαι από οικογένεια μεγάλης αξίας, οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν με νόμιμο τρόπο. Η μόνη γαλήνη που θα βρω κάποια στιγμή, είναι ότι τα δικά σας παιδιά θα μεγαλώσουν και θα σας μισήσουν γι αυτό που κάνετε, στην οικογένεια μου και σε τόσες άλλες οικογένειες».

O κύριος Αναστάσιος Αλεξόπουλος, πέρυσι σε συνέντευξη του στην ιστοσελίδα μας, αποκάλυψε:

«Μας ειδοποίησαν, ότι το παιδί ταυτοποιήθηκε. Η πρώην σύζυγος μου, έπαθε ψυχικό κλονισμό κι έφυγε μακριά… όλα ήταν κι είναι ένας χάος… τα απανωτά λάθη, του κράτους και της πολιτείας, έκαψαν το παιδί μου κι άλλους 100 ανθρώπους… τα λάθη κι οι καθυστερήσεις, απέτρεψαν τη σωτηρία, των ανθρώπων.

  • Εγκλώβισαν  τόσο τους κάτοικους  που διέμεναν στις περιοχές, όσο και τους διερχόμενους που δεν τους έκλεισαν την είσοδο. Και δεν  άνοιξαν το δρόμο που οδηγούσε στο Σχοινιά και έστελναν τον κόσμο να καεί ζωντανός, στα δάση… το ίδιο χάος, επικράτησε και στο να βρούμε το παιδί. Δεν ήξεραν καν, ούτε πόσοι  είναι οι νεκροί, ούτε και οι αγνοούμενοι. Όσοι σώθηκαν και βρέθηκαν, σώθηκαν από Τον Θεό, αυτό κατάλαβα. Έχασα το παιδί μου, έχασα συγγενείς, ο νους δεν μπορεί να το χωρέσει και δε σας κρύβω, ότι σκέπτομαι πολύ σοβαρά, να ακολουθήσω το δρόμο της δικαιοσύνης.

Οι άνθρωποι μας, ζητούν δικαίωση. Θρηνήσαμε, πέρυσι τους νεκρούς της Μάνδρας από τις πλημμύρες και φέτος, τους νεκρούς από τη φονική πυρκαγιά, αλλά συγκίνηση καμιά κι από πουθενά. Το κράτος όχι μόνο δε βοήθησε, αλλά ίσως οι ενέργειες του να απέβησαν και μοιραίες. Το γιατί και το διότι, δεν μπορώ να το ερμηνεύσω, αλλά φαίνεται και η έλλειψη σεβασμού προς τον άνθρωπο, η έλλειψη συντονισμού κι εμπειρίας. Κανένας, σεβασμός, ως προς τ´ ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν μπορώ να ξεχάσω, το πώς κουβαλούσαν τους ανθρώπους, μέσα σ’ αυτές τις  κίτρινες σακούλες.  Το παιδάκι μου, ήταν ένα αγγελούδι, γλυκός, ευγενικός, καλός μαθητής, ένα παιδί με όνειρα, πανέξυπνος, όμορφος, ψηλός, ένας Έλληνας, που θα μπορούσε να διαπρέψει και να είναι περήφανη η Ελλάδα γι αυτόν».

Παιδιά με όνειρα, ταυτοποιήθηκαν και παραδόθηκαν σε ένα κλειστό κουτί στους γονείς τους. Όνειρα καμένα. Παιδιά που θ’ αποτελούσαν, καμάρι για την ίδια τους τη χώρα κι αυτή το μόνο που έκανε, ήταν να το κάψει.. Τα έθαψε για πάντα, και δε ντράπηκε έστω για λίγο από τη μάνα που δεν άντεξε και αποσύρθηκε, ούτε από την άλλη που έτρεξε να φύγει μακριά, μη μπορώντας να αντέξει το χαμό του παιδιού της…

Ούτε κι απ’ την άλλη που κάθεται καρτερικά στο κύμα, περιμένοντας να καμαρώσει και να χειροκροτήσει στο δελφίνι της… αφήνοντας του, ένα σημείωμα, κεριά και λουλούδια, στη ψυχή του, που τριγυρίζει ανάμεσα μας κι αναζητά δικαίωση… 102 ιστορίες ανθρώπων, που ίσως να μην μάθουμε ποτέ… τόσο εκείνων που έφυγαν αλλά κι εκείνων που έμειναν… Άνθρωποι αφημένοι στην τύχη τους και σε ένα κράτος αδιάφορο.

  • Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες των συνεργατών της. 

Ο φερετζές του ρατσισμού, που λέγεται «μαντήλα»: Η μάθηση είναι τελικά για όλους; 

Be the first to comment on "Για έντεκα παιδιά, δε χτύπησε ούτε φέτος το σχολικό κουδούνι: Λουλούδια στη ψυχή τους…"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*