Η Βαρβάρα Θεοδωράκη με τη δημοσιογράφο του Hellas Journal, Έλλη Αυξεντίου - Πηγή: Hellas Journal

Τόσα χρόνια πονάω και παρακαλώ, να μου φέρουν πίσω το παιδί μου, λέει η Βαρβάρα Θεοδωράκη

Της ΕΛΛΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

Είναι κι αυτές οι στιγμές, που οι λέξεις χάνουν τη δύναμη τους.. Είναι πάντα, βουβές κι αδύναμες, απέναντι στην κυρία Βαρβάρα Θεοδωράκη. Δεν έχω δει μια φορά τα μάτια της , να μην είναι δακρυσμένα. Δεν την έχω ακούσει, μία φορά χωρίς να ξεσπάσει σε λυγμούς… Χωρίς να ρωτάει, με απόγνωση και σπαραγμό ψυχής, για το που είναι το παιδί της… Έξι χρόνια, παρακαλάει, να της φέρουνε τα κομμάτια του παιδιού της.. το οποίο δεν έχει σκοτωθεί σε πόλεμο, δεν ήταν άρρωστο, δεν…. , δεν… , αλλά το έχουν δολοφονήσει… Ο Μάριος Παπαγεωργίου αγνοείται από τις 9 Αυγούστου 2012, όπου βρισκόταν με τα μητέρα του για διακοπές, στο Διακοπτό Αχαίας. Φεύγει με το αυτοκίνητο του, κι έτσι ξεκίνησαν όλα…

Η κυρία Βαρβάρα, εκείνο το βράδυ καθώς μαγειρεύει, μιλάει μαζί με το γιο της και της λέει πόσο πολύ την αγαπάει… Την επόμενη μέρα, η κυρία Θεοδωράκη, δέχεται ένα άλλο τηλεφώνημα, αλλά όχι από τον Μάριο… Ένας άγνωστος, στην γραμμή του ακουστικού, της λέει ότι έχει απαγάγει το γιο της, της ζητάει λύτρα, 620 χιλιάδες ευρώ, για να τον αφήσει ελεύθερο, χωρίς να του κάνει κανένα κακό… Ένας οικογενειακός φίλος, «αδελφός» τότε, της λέει ότι θα αναλάβει ο ίδιος την υπόθεση κι ας μην εμπλακούν ακόμα οι αρχές… Τον Οκτώβριο του 2012, τόσο οι αρχές αλλά και η εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη «φως στο τούνελ», εντοπίζουν τον πρώην οικογενειακό φίλο και νυν κατηγορούμενο αλλά και ξετυλίγουν το κουβάρι του μυστικού, που «κρυβόταν» στο πορτ μπακαζ του αυτοκινήτου, του 26χρονου, Μάριου Παπαγεωργίου…

«Δεν θέλω να μάθω σε ποιο σημείο βρίσκονται οι έρευνες. Δεν το αντέχω. Δεν αντέχω να μαθαίνω, το μόνο που θέλω είναι να μου «φέρουν το παιδί μου» … Αυτό και τίποτα άλλο, αλλά και να τελειώσει η δίκη, του εφετείου. Δεν αντέχω άλλες αναβολές. Έχω ζητήσει τόσο από το δικηγόρο μου αλλά και από τον ερευνητή, να έρθουν και να μου πουν το τελικό αποτέλεσμα, που έχουν πετάξει, το παιδί μου αυτά τα καθάρματα. Αυτό το κτήνος, αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας να ανοίξει το στοματάκι του, το γλυκό και να μας πει, που έχει πετάξει το παιδί. Αυτό να μας πει, διότι έχει παιδιά κι ο Θεός βλέπει από πάνω και πράττει ανάλογα. Δε φοβάται για τα παιδιά του; Ούτε Τον Θεό, δε φοβάται; Αυτός που έλεγε ότι είναι κοντά στην εκκλησία; Κοντά στον Θεό; Ήτανε οικογενειακοί φίλοι, αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν η οχιά που κατέστρεψε τη ζωή μου και τη ζωή του παιδιού μου. Κι αυτός και η φόνισσα η γυναίκα του και τα παιδιά του, που τον καλύπτουν σε όλα. Τα παιδιά του, είναι αστυνομικοί και είναι εν ενεργεία τώρα, αυτή είναι η αστυνομία που μας διευθύνει, αυτοί μας προστατεύουνε», λέει συγκλονισμένη η κυρία Βαρβαρα Θεοδωράκη…

Και συνεχίζει, «έξι χρόνια το μόνο που κάνω είναι υπομονή, υπομονή και πίστη στον Θεό, τον παρακαλάω να με βοηθήσει να βρω το παιδί μου. Πολλοί με ρωτάνε, αν έχω θυμώσει μαζί Του, οι άνθρωποι φταίμε, όχι ο Θεός, κάτι έχουμε κάνει και τώρα πληρώνουμε.. Ο Θεός ξέρει, γιατί μας δοκιμάζει. Μακάρι να ήξερα, κι εγώ το λόγο που περνάω αυτή τη δοκιμασία, να μην έπραττα το λάθος, γιατί κάτι θα έκανα, δε μπορεί να με δοκιμάζει έτσι…

Το μόνο που θέλω, είναι τα κόκκαλα του παιδιού μου, ας φιλήσω τουλάχιστον αυτά. Να του πω πόσο πολύ τον αγαπώ, ότι τον αγαπώ πάρα πολύ. Κι απ’ το σπίτι μας, τίποτα απολύτως, δεν έχω πειράξει, τίποτα δεν έχει αλλάξει… είναι ακριβώς όπως τ’ άφησε. Πιο πολύ δυνατή, απ’ ότι μπορώ να είμαι τώρα δεν μπορώ να είμαι. Τη ζωή μου, μου στέρησε. Ούτε το ένα χέρι στο άλλο δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη. Ο κόσμος να προσέχει. Κι όσοι έχουν παιδιά, να τους εκφράζουν καθημερινά την αγάπη τους, με όποιο τρόπο μπορούν και με όποιο τρόπο δεν μπορούν. Να τα προσέχουν. Μέρα , νύχτα να τους λένε πόσο πολύ τ’ αγαπάνε… Γιατί ποτέ δε ξέρεις το αύριο… Ποτέ… Με το Μάριο, ήμασταν ένα. Εκτός από μητέρα με γιο, ήμασταν φίλοι. Τα λέγαμε όλα, μεταξύ μας. Κάναμε παρέα. Τον καμάρωνα. Ότι σκεφτόμουν, το σκεφτόταν κι ο Μάριος, ήταν λες και ήμασταν δυο σώματα σε μια ψυχή..

Και τώρα, ούτε ξέρω που είναι πεταμένο το παιδί μου. Κι ο λόγος; Γιατί ήθελαν να μας σκοτώσουν και να πάρουν τα λεφτά μας. Τα δούλεψα, έντιμα δεν τα έκλεψα. Μέσα από τη δικιά μου, παρ’ ολίγο απαγωγή, έφτασε η αστυνομία κοντά σ΄αυτόν και στη συμμορία του. Τα 620 χιλιάρικα που είχα μαζέψει για τα υποτιθέμενα λύτρα του Μάριου, έστησε ολόκληρη επιχείρηση για να με απαγάγουν και να με βγάλουν από τη μέση. Για να σκεπάσουν τη δολοφονία του παιδιού μου. Μόνο που είμαι εδώ και διεκδικώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, δικαιοσύνη. Μόνο έτσι θα ηρεμήσει, η ψυχή του παιδιού μου. Όταν σαπίσει αυτό το κτήνος και η συμμορία του, στη φυλακή κι όταν το θάψω… όπως του αξίζει… ούτε το χειρότερο εχθρό σου, δεν τον πετάς…»

Η φωνή της τρέμει, αλλά έχει η ίδια έχει την ανάγκη να φωνάξει, μήπως και εισακουστεί.. « Το μόνο που ζητώ είναι να μιλήσει και να μας πει που έχει το πετάξει το παιδί, το Μάριο που έλεγε πως αγαπούσε… Αυτό το αρρωστημένο μυαλό. Τόσα χρόνια δεν έχω καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια. Και στην προηγούμενη κυβέρνηση έχω απευθυνθεί, στον κύριο Σαμαρά και τώρα έχω κάνει τις ενέργειες μου. Κύριε Τσίπρα, σας εκλιπαρώ.. Ως πρωθυπουργός αυτής της χώρας, κάντε κάτι, μην την αφήνετε άλλο ακυβέρνητη, να χάνονται παιδιά και να μένουν άθαφτα. Πεταμένα σε χαντάκια ή δεν ξέρω κι εγώ που. Παιδιά έχετε κι εσείς… Κάντε κάτι στο να βρεθεί το παιδί μου, να κλάψω και να ουρλιάξω στο μνήμα του κι εκεί να πεθάνω μαζί του… Μπείτε, μόνο για λίγα λεπτά στη θέση μου… Μόνο έτσι θα καταλάβετε… Μα πιστέψτε με, δεν μπορείτε να φανταστείτε τον πόνο… Έξι χρόνια μόνο πονάω… Τίποτα άλλο… Πονάω και παρακαλάω… Του μιλάω, όλη μέρα, μιλάω στον Μάριο και στον Θεό, να δείξει ένα σημάδι και να μου φέρουν πίσω τα κομμάτια του… τα κομμάτια του παιδιού μου…

Be the first to comment on "Τόσα χρόνια πονάω και παρακαλώ, να μου φέρουν πίσω το παιδί μου, λέει η Βαρβάρα Θεοδωράκη"

Leave a comment

Your email address will not be published.


*