Φωτογραφία ΝΕΜΕΑ PRESS

Τα αμάζευτα λιόδεντρα… Ο “υγρός χρυσός” της Ελλάδας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ

Χρειάστηκε να βρεθεί η «Ουάσιγκτον Ποστ» και σε ένα εξαιρετικό άρθρο της Ana Swanson να εξηγήσει το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας. Που δεν είναι το χρέος, δεν είναι το Μνημόνιο, δεν είναι η αξιοπιστία, δεν είναι η ιδεολογία, δεν είναι οι συμμαχίες.

«Πώς το ελαιόλαδο εξηγεί τα ελληνικά προβλήματα» ήταν ο τίτλος του άρθρου της μεγάλης αμερικανικής εφημερίδας, που μέσα σε μερικές εκατοντάδες λέξεις εξήγησε πραγματικά το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας: ότι παράγει ελάχιστα και αυτά που αποτελούν το συγκριτικό πλεονέκτημα οικονομίας της τα καταστρέφουμε οι ίδιοι καθημερινά, δεκαετίες τώρα.

Χρειάστηκε η Αμερικανίδα δημοσιογράφος να ταξιδέψει στην Καλαμάτα, να ερευνήσει και να συζητήσει με ελαιοπαραγωγούς. Για να διαπιστώσει ότι σε μία χρονιά που η Ελλάδα, η τρίτη ελαιοπαραγωγός χώρα του κόσμου μετά την Ισπανία και την Ιταλία, βρέθηκε στην πλεονεκτική θέση να έχει σχετικά καλή παράγωγη απέναντι στις αποτυχημένες παράγωγες των δύο άλλων χωρών, αντί να επεκτείνει την παρουσία της στην παγκόσμια αγορά, απλώς έτυχε να μεγαλώσει τη δική της εξάρτηση από τους μεγαλολαδέμπορους της Ιταλίας.

Χωρίς μεταποίηση, χωρίς δυνατότητα ποιοτικής συσκευασίας του προϊόντος οι Ελληνες παραγωγοί πουλούν το λάδι τους φτηνά στους Ιταλούς, που το επεξεργάζονται, το στολίζουν με τις ωραίες ετικέτες στα καλόγουστα μπουκάλια τους και το μοσχοπουλούν κερδίζοντας μια υπεραξία τουλάχιστον 50%. Και στην Ελλάδα βλέπεις με πόνο κάθε Φλεβάρη τις ελιές να σαπίζουν στο χώμα. Γιατί οι Βούλγαροι, οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί εργάτες στοιχίζουν πια και η τιμή που δίνουν οι χονδρέμποροι της Ιταλίας δεν φτάνει.

Και οι ελιές, ο θησαυρός της ελληνικής γης, σαπίζουν στο χώμα. Ετσι και η φέτα, το γιαούρτι, τα βότανα, τα ροδάκινα, όπως το λάδι, αφέθηκαν στην τύχη τους. Οι συνεταιρισμοί και οι μικρές επιχειρήσεις έγιναν προβληματικές, φορτωμένες με δάνεια και κοινοτικά κονδύλια που πήγαν για σκάφη και για βίλες.

Και οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι μας, που δεν είχαν κανένα λόγο να νοιαστούν για το μέλλον, για την εδραίωση των προϊόντων τους στην παγκόσμια αγορά, έπαιρναν τα κοινοτικά κονδύλια, έδιναν κάτι στους Βούλγαρους εργάτες και πουλούσαν με το βυτίο το ελληνικό λάδι στους Ιταλούς για να πλουτίζουν. Τώρα φταίει η τρόικα… Που ζητά να φορολογηθούν έστω και στο ελάχιστο… Λάθος. Θα πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά όσοι οδήγησαν στον πάτο και την ελληνική γεωργία. Και η αρχή να γίνει με την τιμωρία εκείνων που άφησαν έστω και ένα λιόδεντρο αμάζευτο φέτος.

[email protected]

2 Comments on "Τα αμάζευτα λιόδεντρα… Ο “υγρός χρυσός” της Ελλάδας"

  1. Σκουτέρης Δημήτρης | August 6, 2015 at 2:52 AM | Reply

    Αξιότιμε κ. Πετράκη,

    Παρακολουθώ τις απόψεις σας μέσω των αναρτήσεων του κ. Ιγνατίου, με τις περισσότερες των οποίων δεν συμφωνώ. Διαπιστώνω μια “επιδερμική” προσέγγιση με πιθανόν στόχο είτε την “αθώωση” του πραγματικού “ενόχου”, είτε τον αποπροσανατολισμό του αναγνώστη.
    Στο συγκεκριμένο άρθρο σας “χρεώνεται” στην κακή (πράγματι) νοοτροπία του Έλληνα παραγωγού-στον Ιταλό μεσίτη-στην αύξηση του κόστους των αλλοδαπών εργατών , το πρόβλημα για να καταλήξετε σχεδόν διθυραμβικά στο ότι δεν “φταίει η τρόικα για την φορολόγηση των αγροτών.
    Προφανώς λησμονείτε ότι στην Ελλάδα το 1% του πληθυσμού κατέχει τουλάχιστον το 56,1% (πηγή: η Ελβετική τράπεζα Credit Suisse – http://tvxs.gr/news/ellada/1-ton-ellinon-katexei-56-toy-ploytoy-tis-xoras). Αυτό το 1% λειτουργούσε και λειτουργεί παρασιτικά-μεσιτικά. Με δεδομένο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του και μόνον έχει επιβάλλει στην Ελλάδα ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο. Μοντέλο, που απαξίωσε τους συνεταιρισμούς, τις ενώσεις παραγωγών, τις συμπράξεις αγροτών (για να μιλήσουμε μόνο για τον πρωτογενή τομέα παραγωγής). Μοντέλο που επέβαλλε την ύπαρξη των μεσιτών (ντόπιων και αλλοδαπών), που ελέγχει τη ροή των λιπασμάτων-των σπόρων-των φυτοφαρμάκων-της συλλογής και τρόπου διάθεσης της παραγωγής. Μοντέλο που προωθεί τον ατομισμό έναντι της συλλογικότητας.
    Όχι ότι δεν έγιναν λάθη-παραλήψεις-λαθροχειρίες στις συλλογικές οργανώσεις των αγροτών. Κάθε άλλο μάλιστα. Αυτές όμως έγιναν μέσα σε ένα νομικό-πολιτικό-“ηθικό” πλαίσιο, που οι κύριοι του 1% έχουν επιβάλλει.
    Επομένως αν προτείνετε τιμωρίες (δίκην Μέρκελ και Σόιμπλε) και αναζητάτε ενόχους γνωρίζετε που πρέπει να απευθυνθείτε και για τους ηθικούς αυτουργούς και για τους λοιπούς. Ας μην ενοχοποιούμε άλλο τον Ελληνικό λαό (με το παγκαλικό”μαζί τα φάγαμε”).
    Ο σκοπός είναι να αντιληφθούμε όλοι μας, όσο είναι καιρός, ότι ο πρωτογενής τομέας με την εφαρμογή επιστημονικών μεθόδων,με συλλογικότητα των παραγωγών, με τυποποίηση των προιόντων, με τη δημιουργία των απαραίτητων brand names, θα μπορούσε υπό συνθήκες να συμβάλλει στην έξοδο από την κρίση. Θα μπορούσε να μειώσει την διατροφική μας εξάρτηση από το εξωτερικό (εισάγουμε το 80% των προιόντων διατροφής προς δόξαν των ντόπιων και αλλοδαπών μεγαλεμπόρων/μεσιτών).

    Με εκτίμηση

    Δημήτρης Σκουτέρης
    Πολιτικός Επιστήμων, Πολιτικός αναλυτής
    [email protected]

  2. Η Απουσία Εθνικής πολιτικής στην βάση Εθνικού σχεδίου και στα Αγροτικά προιόντα. Οι βασικές αιτίες της απουσίας αυτής, τρείς Η πρώτη έχει να κάμει με την απουσία της εθνικής συνείδησης απο το αξιακό υπόβαθρο των επιχειρηματικών ελίτ του ελλαδικού χώρου, κάτι που παγιδεύει την οικονομική τους δράση σε ρόλο μεταπρατικό.Η δεύτερη με την καχεκτικότητα της ελληνικής φυλής, τον τοπικισμό και τον φατριασμό κάτι που εμποδίζει την χάραξη συνολικών πολιτικών.Η τρίτη με τα μεταμφυλιακά σύνδρομα της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία καθιστούν κάθε συλλογικό φορέα ως κομματικό εργαλείο περιορίζοντας την δυναμική του

Leave a comment

Your email address will not be published.


*